35 درصد میوه‌ها زمان حمل و نقل از بین می‌روند

آیا بهتر نیست به جای تلاش برای افزایش دومیلیون هکتاری سطح اراضی کشاورزی، بکوشیم تا میزان ضایعات 35 درصدی محصولات زراعی و باغی را کاهش دهیم؟

آیا بهتر نیست در اندیشه افزایش راندمان آبیاری باشیم و تولید را در واحد سطح ارتقاء بخشیم؟
آیا به راستی کشف این معادلات آنقدر پیچیده است؟! 

این دو میلیون هکتار از کجا می‌آید؟!


از اواخر سال گذشته این شایعه دهان به دهان نقل می‌شد که ظاهراً قرار است دو میلیون هکتار اراضی جدید از بخش منابع طبیعی به بخش کشاورزی واگذار شود تا اینکه 

خبرگزاری فارس، در 24 اردیبهشت 1391 و از قول رییس جمهور تیتر زد:

2 میلیون هکتار زمین کشاورزی به زمین‌های کشور اضافه می‌شود

خبرگزاری فود پرس هم البته چهار روز قبل از رییس جمهور و از قول یک کارشناس نوشت: طرحی که طرح آن هم وجد آور است!


اینک جای این پرسش مهم خالی است که چرا کسی نپرسید: افزایش دومیلیون هکتار به اراضی کشاورزی، یعنی کاهش دو میلیون هکتار از اراضی منابع طبیعی؟

یعنی همه متخصصان در حوزه منابع طبیعی و محیط زیست با این واگذاری موافق هستند؟ یعنی هیچ انتقادی، نظری، مخالفتی وجود ندارد؟!

این را نوشتیم برای ثبت در تاریخ تا دوستان فراموش نکنند: انجا که می‌توانستند صحبت کنند، خاموش ماندند و اجازه دادند در شرایطی که کشور با شدیدترین بحران بی آبی خود در یکصدسال اخیر مواجه است؛ در شرایطی که سفره‌های آب زیرزمینی به طور متوسط سالی نیم متر در ایران اٌفت می‌کند و در شرایطی که حتا در آبی بیگلو اردبیل و خان میرزای چهار محال و بختیاری و قهاوند همدان هم زمین نشست کرده است، می‌خواهیم بین 10 تا 20 میلیارد متر مکعب مصرف بیشتر آب در بخش کشاورزی را مجوز دهیم! چرا؟

چرا سکوت کرده‌ایم؟

مگر پیدایش کویر 400 هزار هکتاری ارومیه را در شمال باختری کشور نمی‌بینیم؟ مگر پریشان حالی دریاچه پریشان و خشکی گاوخونی و روزگار غم انگیز گمیشان در گلستان را باور نکرده‌ایم؟